Terapia logopedyczna-

czym jest?

„Chodzi mi o to, aby język giętki..

Powiedział wszystko, co pomyśli głowa”.

Juliusz Słowacki

    Postępowanie logopedyczne rozpoczyna się od diagnozy
i obserwacji dziecka
. Następnie planowana jest  terapia logopedyczna, która obejmuje ćwiczenia dla dzieci zarówno w gabinecie jak i zalecenia do pracy w domu.

Rodzice dzieci również mogą liczyć na wskazówki, by wiedzieć jak postępować z dzieckiem w domu, oraz na udzielenie odpowiedzi na niepokojące Państwa pytania. Programy logopedyczne przygotowywane są nie tylko do indywidualnych potrzeb dziecka, ale także do jego zainteresowań.

Należy także pamiętać, że systematyczna praca z dzieckiem gwarantuje całkowite i szybkie wyleczenie, dlatego warto wiedzieć, że:

- należy systematycznie uczęszczać na zajęcia logopedyczne, aby jak najwcześniej i najsprawniej wyeliminować wady mowy,
 

- codziennie należy ćwiczyć w domu z dzieckiem, by mowa brzmiała lepiej nie tylko w obecności logopedy, który tego wymaga, ale również podczas rozmowy swobodnej z rodzicami, rówieśnikami, gdzie dziecko nie kontroluje tego jak mówi i jest bardziej spontaniczne,
 

- okazanie cierpliwości, zrozumienia i stworzenie atmosfery sprzyjającej nauce, pozwoli dziecku podejść do ćwiczeń jak do zabawy, a nie przykrego obowiązku,
 

- dostrzeganie starań dziecka, chwalenie nawet za minimalne osiągnięcia, ma ogromne znaczenie, gdyż motywuje dziecko do dalszego wysiłku i pozwala uwierzyć we własne możliwości

 Terapia logopedyczna znajduje zastosowanie przy:
 

- zaburzeniach motoryki aparatu mowy, karmienia i połykania,

- trudnościach z mową u dzieci z wadami aparatu artykulacyjnego np. z przerośniętym językiem (makroglosja),
  wadą zgryzu,
- trudnościach z mową u dzieci z rozszczepami,
- zaburzeniach artykulacji (m.in. rotacyzm, kappacyzm itp.)
- zaburzeniach mowy (m.in. seplenienie, opóźniony rozwój mowy)
- zaburzeniach tempa mowy (jąkanie),
- zaburzeniach głosu,
- trudnościach  z mową u osób z uszkodzonym słuchem oraz nauczaniem języka dzieci  niesłyszących,
- trudnościach z mową u osób z zaburzeniami neurologicznymi, z upośledzeniami w różnym stopniu (m.in. autyzm,  

  zespół Aspergera, afazja, mózgowe porażenie dziecięce)
- trudnościach z mową u osób z wadami wrodzonymi, m.in. zespół Downa
- zaburzeniach języka pisanego (dysortografia, dysgrafia, dysleksja),